Atletico Madrid’in Gelmiş Geçmiş En İyi 11’i

İki yıl arayla kazanılan iki UEFA kupası finalinde de büyük payı var. Bazı oyuncular çok hızlı değildir, sert markaj yapamaz, müthiş ortalar açamaz ama Lopez hepsini yeteri kadar yapardı ve de istikrarlı olarak her maçta yapardı. Takım dökülürken bile ayakta kalan tek isim olurdu, her zaman belli bir standardı vardı. Kaptan gibi kaptandı.

Sadece Atletico’da değil, İspanya’da yaşadığım süre boyunca canlı izlediğim en iyi stoper. Savunma oyuncularında takım oyunu ve liderlik en çok etkilendiğim özellikler. Ujfalusi yanında oynayan partnerlerini de ileri taşıyan, sahaya karakter koyan stoperlerden. Stoper konusunda seviyeyi Fabiano Eller’e kadar indiren Atletico’ya seviye arttıran kişidir.

Atletico omurgasının bel kemiği. Villarreal kariyerinden sonra Atletico’da kendini her sezon daha da fazla geliştirdi. Oyun bilgisi çok yüksek ve topsuz olarak izlemek bile keyifli. Ujfalusi gibi yanında oynayan stoperleri eğiten cinsten. Şampiyon olunan sezon attığı gollerle de kulübün simgesi haline dönüştü. Tuhaf gelecek ama milli takım partneri Lugano’dan da çok şey öğrendiğini düşünüyorum.

Atletico’da fazla forma şansı bulamasa da izlediğim en yetenekli sağ beklerden. Getafe yılları daha parlak geçmiş olsa da ilk izlediğimde uzun uzun bu adamın neden oyun kurucu olarak oynamadığını düşünmüştüm, sanki yanlışlıkla sağ bek olmuş gibiydi. Orta değil kafaya pas atan, çoğu zaman bir sağ açık gibi oynayan oyuncu. Onun da milli takımda Hagi’den çok şey öğrendiğini düşünüyorum.

Fazla iddialı olabilir ama ciddi sakatlıklarla boğuşmasa ya da Barcelona’da kendini gösterebilecek kadar şans bulsa Ballon d’Or kazanabilecek kalitedeydi. Liverpool kariyerinde zaten bunu – biraz da olsa – kanıtladı. Her iki kanatta da klasik 10 numara gibi oynayabilen özgüveni yüksek bir oyuncuydu. Kuşkusuz La Masia’nın yetiştirdiği en iyi kanat oyuncularından.

Caniggia 2002’deki Dünya Kupası’ndan önce onun için "Ortega’nın saçı dışında hiçbir şeyi Maradona’ya benzemiyor. İlla yeni bir Maradona çıkartacaksak Ibagaza’nın üzerine gidilmesi lazım" demişti. Gerçekten Atletico’ya bileklerine bu kadar hakim, topu ayağına aldığı anda en kısa yoldan müthiş bir süratle kaleye yöenebilen başka bir oyuncu gelmedi.

Teknik direktörlüğü oyunculuğunun çok çok üzerine çıktı. Ancak oyunculuğu da hala unutulmaması gereken, üzerine gölge düşmemesi gereken bir kariyer. Lugano, Giunti veya Felipe Melo gibi "oyun kuralları içerisinde rakibini çıldırtan" tarzdan bir futbolcuydu. Her teknik direktörün kadrosunda görmek istediği cinsten klişesinin vücutta şekil bulmuş haliydi.

En az onun kadar iyi bir şutör olan Martin Petrov onun için, "Bazen idmanlarda oturup sadece Maxi’nin şut çalışmalarını izliyorum, bedavaya bu kadar iyi özel dersi başka yerde bulamazsınız" demişti. Önü boşaldığı anda bu kadar hızlı bir biçimde düşünüp, çaprazdan topu kaleye yollamayı bu kadar muhteşem otomatikleştirmiş bir yetenek zor bulunur.

Atletico klüp olarak aidiyet hissiayıtının önemini daha fazla hisseden bir kulüp. Yıllarca Real ve Barça’nın arkasında üçüncü olmak, hatta daha da gerilerde kalmak, hatta ikinci lige düşmek… Bütün bunlara rağmen süperstarlar yetiştiren bir altyapı. Torres de buradan çıkıp, kulübün aidiyet vizyonu içerisinde rakiplerine transfer olmadan üst düzey sürdürülen bir kariyere sahip. Ercan Taner’in tabiriyle "ölüsü oynar bu adamın ölüsü".

Buraya tabi ki Radamel Falcao, Kun Agüero, Jimmy Floyd Hasselbaink, Christian Vieri veya Diego Forlan yazmak daha mantıklı gelebilirdi. Ancak kendisi bana Atletico’yu ilk sevdiren, hatta ilk tanıtan adam olarak bu listeye ilk yazdığım kişi oldu. Meşhur 1996 dublesinde sazı eline alan, takımın hücum organizasyonlarını yöneten, en kritik anlarda golleri sıralayan, gol sevinçleriyle de her çocuğun idol olarak benimsediği muhteşem bir futbolcuydu. Daha parlak bir kariyeri olmaması da Torres’deki gibi aşırı sadık olmasındandır.