Yazarlar F.Bahçe galibiyetini yorumladı

İsmail Kartal, Alper’in yokluğunda orta sahadaki dinamizmi arttırmak için Caner’i öne çekmişti. İlk yarının en iyisi de Caner’di. Topu,onun dışında rakip kaleye taşıyan neredeyse kimse yoktu. Yavaş oyun, F.Bahçe’nin pozisyon üretkenliğini azaltırken, Mersin’in işini kolaylaştırdı.

Maçta birkaç kırılma anı var. İlki Welliton’un direkten dönen topları ve 74. dakikada kaçırdığı net gol. 2.’si Muammer’in kırmızı kartı. Ev sahibi 2. yarının tamamını 10 kişi oynadı ama buna rağmen ayakta kalmayı başardı. Çünkü F.Bahçe, ilk yarıyı heba etti. Ne baskı kurabildi, ne de rakibini yorabildi. Bu sayede Mersin koştu, mücadele etti ve son ana kadar kalesini gole kapatmayı başardı. Ta ki Emre’nin mükemmel vuruşuna kadar.

Emre’yi duygulandıran bu gol şampiyonluğu getirir mi, yolun sonunda sevinç gözyaşları olur mu son 2 haftada göreceğiz; ancak en azından ilk 2 için çok kritik bir galibiyet aldı F.Bahçe.

Az daha ezeli rakibi Galatasaray’a Beşiktaş maçı ardından dördüncü yıldızı takma fırsatı yaratacaktı Fenerbahçe... Kimse merak etmesin... Maçın yarısını 10 kişi oynayan rakibi karşısındaki zorlanmasına ve tuhaf moral motivasyonuna bakarsanız; belki haftaya!..

Fenerbahçeliler’in koskoca bir sezonun tüm ümidini, hedefini kaybedeceğini anlaması için golsüz beraberliğin son on dakikaya kadar taşınması gerekecekti. Aynı kadrolarla aynı koşullarda ikinci yarısı başlayan maçta Fenerbahçe’ye fırsat hazırlayan olay. Mersin kalecisi Muammer’in Sow’u engelleyip kırmızı kartla oyun dışı kalmasıydı. Rıza Çalımbay mecburen Welliton’un arkasındaki Oktay’ı alıp kaleci Nihat’ı soktu. Artık on kişilik ve ikinci kalecisiyle oynayan bir Mersin vardı Fenerbahçe karşısında.

Ve çatır çatır savunma yaparken kontratakları unutmayan bir Mersin... Emre ve Webo ile takviye edilen Fenerbahçe, her nedense 88’de Diego’yu çıkarıp Selçuk’u aldı!.. "Bir hakkımız daha var, harcamayalım" diye her halde. Ve koca sezon şampiyonluktan bahseden Fenerbahçe ancak 90+2’de yarı sakat Emre’nin golüyle "hayatta kaldı". Şimdilik...

Fenerbahçe’nin hafta içinde Erciyes maçının ilk dakikasından itibaren gözle görülen, neredeyse solunabilen ve yine neredeyse elle tutulabilen kaybetmişlik hali, dün de sahnedeydi. Hem de baştan sona... 93’te Emre’nin füzesiyle gelen gol ve galibiyet sonrası döktüğü gözyaşları, kuşkusuz 4 yılın birikimi olduğu kadar bu ruh halinin de sonucu.

Tecrübe, neyi nasıl yapmanız gerektiği konusunda şahane bir hazinedir. Ama bazen size bir şeyin olmayacağını da söyler... Ki buna daha çok ihtiyarlık denir. Fenerbahçe, 2 maçtır bunu yaşıyor sanki. Geçen sene olacağına kendisini, taraftarını, basını ve asıl önemlisi rakiplerini inandırmış bir takımın tecrübeden nasıl yararlandığını, nasıl ligin efendisi olduğunu gördük. Bu sene tam tersine şahit oluyoruz. Olmayacağına kendisini inandırmış bir ekip.

Biliyorum belki artık sıkıldınız ama sorun hep aynı. Fenerbahçe, orta sahada topa sahip olmadan iki kanadını fazla koşturmadan hücum yapmadan ve Webo’yu merkez almadan yapamaz. Bunun şartı Raul-Emre-Topal’ın sahada olması, bir driplingcinin (Alper dışında yok) onlara destek vermesi. Webo’nun sırtı dönük, Egemen yüzü dönük takım boyunu kısa tutması... Bunun alternatifi yok. Rakip 10 kişi olsa da yok. Bunu sağladığı taktirde Fenerbahçe’nin kaybetmesi çok zor. Burada Diego’ya maalesef yer yok. Başka bir şey denediğinizde dünkü gibi oluyor. Welliton’un 4 net pozisyonundan biri MİY 10 kişiyken. Açık söylemek gerekirse Mersin bu yenilgiyi hiç hak etmedi.